Kvankam dum mia universitata kariero necesis al mi instrui plurajn subfakojn de la lingvistiko — inkluzive sintakson, fonetikon kaj fonologion — miaj ĉefaj interesiĝoj estis du: amerindaj (indianaj) lingvoj kaj pragmatiko. Dum la fruaj jaroj mi multe priokupiĝis pri amerindaj (indianaj) lingvoj. Inter tiuj lingvoj mi persone kaj in situ esploris du, ambaŭ parolatajn de daŭre malpliiĝanta nombro da homoj en la usona subŝtato Viskonsino: la menomenan* (angle MenomineeMenomini) kaj la hoĉankan (angle Winnebago). La menomena apartenas al la algonkina (angle Algonquian) lingvofamilio, specife al la centra branĉo. La hoĉanka apartenas al la siua* (angle Siouan) lingvofamilio, specife al la branĉo de la Misisipa Rivervalo. La plimulto de miaj publikaĵoj temas pri tiuj, kaj fojfoje aliaj, amerindaj lingvoj. Mia disertacio temis pri fonologio (la menomena; tamen la temo estis tute teoria), kaj post la "amerindaj jaroj" hazardis, ke mi multe devis instrui fonologion; sekve mi ankaŭ aperigis plurajn artikolojn kaj notojn pri fonologiaj teorioj.

En 1985 mi bonsortis ĉeesti la Instituton LSA/TESOL ĉe la Universitato de Georgetown, kie tiujare prelegis Deborah Tannen, antaŭ ol ŝi famiĝis, kaj mi revenis maniulo pri pragmatiko, la studo pri nelaŭlitera lingva signifado en sociaj kuntekstoj. Kvankam mi aperigis nur unu artikolon pri tiu temo, mi prelegis pri pragmatiko proksimume kvin jarojn en la universitato, al malgrandaj klasoj, finfine tiom malgrandaj, ke la administracio ekmalpermesis la klasojn.

Nuntempe, emeritiĝinte, mi turnas min denove al Esperanto, kiun mi eklernis kun 14 jaroj, sed multe neglektis post 1965; kaj ne nur neglektis, sed intence evitis. Ĉar mi estas unu el tiuj, kiuj diras (almenaŭ pensas) pri si: Mi estis Raŭmisto antaŭ ol ekzistis Raŭmistoj. Mi do nomas min Raŭmisto. Sed bedaŭrinde cirkuladas multaj difinoj, eksplicitaj kaj implicitaj, laŭ kiuj Raŭmismo = la Civito. Mi estas sendependa E-lingvano, akceptinta la spiriton de la Manifesto de Raŭmo, sed apartenanta al neniu organizita E-movado.

Verŝajne ĉiam estis inter Esperanto kaj lingvistiko ambaŭflanka malŝato. Kvankam frujare de la 20a jarcento Antoine Meillet, Otto Jespersen kaj aliaj diversgrade estimis Esperanton, kaj pluraj eminentuloj de nia studofako almenaŭ sciis ion pri Esperanto, nuntempe krom tiuj, kiuj aparte interesiĝas pri planlingvoj, lingvistoj ĝenerale ignoras nian lingvon. Pri la inverso oni povas citi Sikosek (Esperanto Sen Mitoj, 2a eld., pĝ. 199): "Inter esperantistoj ne maloftas granda skeptiko kontraŭ lingvistoj." Kiam PAG aperis, ankaŭ ĝi ial distancigis sin de lingvistiko. Tamen mi vidas rolon por lingvistoj en Esperantujo. Ğenerale oni tro ofte diskutas nian lingvon ne nur kvazaŭ lingvistiko ne ekzistus, sed kvazaŭ aliaj lingvoj ne ekzistus. Kaj Esperanto certe ne ekzistas por la plejmulto de lingvistoj. La esceptoj elstaras: John C. Wells, Marc van Oostendorp, Jouko Lindstedt, Detlev Blanke, Geraldo Mattos, Probal Dasgupta, Haitao Liu, kaj aliaj, estas kaj lingvistoj kaj E-istoj.**

* La esperantigado de amerikaj trib- kaj lingvonomoj progresas hezite.
** Lingvisto por mi estas homo konanta la fakliteraturon; tio normale signifas diplomiĝon de universitata fakultato pri lingvistiko aŭ simile.